Rozdział 3.

- Boże.Ten wf jest wykańczający. - powiedziała do mnie Rosalie ,która właśnie wychodziła z sali.
- Ty poraz kolejny nie ćwiczyłaś. Pan Ci może nie zaliczyć. - mówiła jakby była jakimś wielkim znawcą. Wkurwiało mnie to. Tak. Nie ćwiczę. No ,bo co. Przebiorę się w krótkie spodenki i bluzkę na ramiączkach i jakby nigdy nic będe ćwiczyć? Nie. Nie mogę tego zrobić. Wyśmiali by mnie. A co gorsza , wywalili z paczki. Jeszcze nauczyciele zaczęli by się mną interesować i wylądowałabym w psychiatryku. A tam bym nie przeżyła. Wiem ,że tam nie pomagają ludziom. Tam po prostu ludzie chodzą jak roboty. A potem jakoś z tego wychodzą. To wygląda beznadziejnie. A ja? Ja chciałabym być wolna. A nie czuć się jak jakaś gosposia którą każdy może sobie pomiatać. Chociaż..w sumie tak teraz jest.
- Ej. Nat. Ty mnie w ogóle słuchasz? Poraz kolejny odpływasz jakby nigdy nic. Co się dzieje? - zapytała gdy wycierała się swoim ręcznikiem.
- N..nic mi nie jest. - próbowałam się uspokoić i uśmiechnąć. Ale z tego wyszedł jakiś niedorobiony grymas. Walić to. Ważne ,żeby nikt się nie dowiedział.
Rosalie już mi nie odpowiedziała tylko dalej przebierała się. Poprawiłam bluzę, wstałam i wyszłam z damskiej szatni.

*2 godziny później*

- Dobrze,że już po matmie . - odezwał się John. Tak ,miał rację. Nienawidzę matmy. Nie rozumiem jak można ją lubić. Ledwo ogarniam proste lekcje. Nagle przed nami stanęła grupka wysokich, umięśnionych chłopców z grupy kosza. Są największą elitą w tej szkole. Każdy się ich boi. To są nasi najwięksi wrogowie. Ale to ,że wrogowie to nic. Akurat na mnie najczęściej się wyżywają. Jakbym była jakimś śmieciem. A może jestem? Próbowaliśmy ich ominąć. I nic. Zatrzymali się tuż przed nami. 

- No proszę, kogo tu mamy. Naszą grupkę gówno wartych ludzi. - powiedział 'dowódca' tej elity. Zasztywniałam. Wiedziałam ,że to nie będzie zwykła pogawędka. Będzie się coś dziać.
- A ty co? Już w gacie lejesz? No proszę. - powiedział kolejny patrząc na mnie. Zaczerwieniłam się. Nie wiedziałam co powiedzieć. A myślałam ,że jestem silniejsza. Boże. Co ja gadam. Nigdy nie byłam silna. A co dopiero przy nich.
- Odpieprz się od niej stary, okej? - powiedział John. I za to mu dziękuję. Chociaż nie wiem czy to cokolwiek da. Im nie wystarczy zwykłe 'odpieprz się'. Nie są tacy głupi jak myślałam. Ruszyli jeszcze bliżej. Stanęli twarzą w twarz z nami. Wyglądaliśmy jakby zaraz miała zacząć się jakaś walka o śmierć i życie.I tak jak przed tem myślałam. Zaczęło się coś dziać. Jeden z chłopaków rzucił się na mojego kolegę David'a. Przestraszyłam się. Inny podszedł i dał w twarz John'emu. Pisnęłam. Jezu. a jak mnie dorwą? Po mojej głowie przechodziły najczarniejsze myśli. Oni żyli, znaczy, zabijali się ,a ja stałam jakby mnie ktoś zaklęciem zatrzymał.Nie ruszałam się nawet na krok. Rozejrzałam się w prawo i w lewo. John próbował dokopać jednemu z naszych wrogów. David już dawno leżał na ziemi i ostatkami sił próbował walnąć kolejnego. A Dark leżał i próbował wstać. Wyglądało to wszystko jak pole bitwy. Trochę krwi się polało. Trochę wyzwisk również.Rosalie i druga koleżanka, Emily przytuliły się i oparły o szafkę szlochając. A ja stałam tam na środku. Dowódca elity, Bruce, bo tak się nazywał , przyglądał mi się. Ja tylko co chwilę piszczałam.Nagle się odezwał.
-Hmm.. ciekawe co ty kryjesz tak pod tymi swoimi bluzami. Codziennie je nosisz. Nie ważne czy jest ciepło czy kurwa zimno. Coś tu nie gra.. - powiedział mi do ucha i przyglądał się mojej reakcji. Jeszcze bardziej zesztywniałam. Jeszcze bardziej serce mi biło. Zaczęłam się pocić. Czułam się koszmarnie. Błagałam tego u góry, który tam podobno jest , o to aby to całe gówno się skończyło. Wszyscy uczniowie wokół nas , a my jak popieprzeni toczymy ze sobą walkę. Tak nie może być. Musi się to skończyć.

Ciekawe czy ktoś kiedyś czuł się gorzej niż ja w tamtym momencie. Przyjdzie sobie gościu, szepnie mi coś do ucha,że jest nie tak. No i ma rację. Nie tak jest to ,że wszystko ukrywam. Czułam się jakby ktoś mi wbił nóż w plecy. Coraz bardziej się bałam ,że coś wykryje. Czai się na mój czuły punkt. Jeszcze go nie znalazł, ale się czai. I boję się ,że może się coś za niedługo stać. Nie mogę na to pozwolić...

Rozdział 2.

- Cześć córciu! Jak tam w szkole? - zapytała moja mama gdy usłyszała ,że weszłam do domu. 

- Dobrze. - skłamałam. Zresztą jak zwykle. 

- To wspaniale. Za pół godziny będzie obiad. Nie spóźnij się. - popatrzyła na mnie i uśmiechnęła się. Odwzajemniłam uśmiech. Sztuczny.Ale odwzajemniłam. Poprawiłam torbę i ruszyłam po schodach do mojego pokoju. Gdy weszłam do niego , odłożyłam torbę i od razu rzuciłam się na łóżko. Mhm. Jak ja to kocham. Odetchnęłam z ulgą ,że jestem już w swoim domu, w swoim pokoju, sama. Nareszcie. Po kilku minutach leżenia i patrzenia się w sufit wyciągnęłam z kieszeni telefon i słuchawki. Podłączyłam je do telefonu ,a po chwili w słychać było męski głos. Tak, kocham ten głos. Słuchałam jego słów mówiących po raz kolejny "Be alright". To mnie w pewien sposób odprężało. Czułam się bezpieczna. Po kilkunastu minutach mama zawołała mnie na obiad. Zatrzymałam piosenkę ,która leciała mi w telefonie i ruszyłam na dół. Usiadłam naprzeciwko mamy ,złapałam widelec i jakby nigdy nic zaczęłam jeść obiad. Co chwilę patrzyłam na mamę. Nie odzywałyśmy się. Czułam jej wzrok na mnie , lecz nie zwracałam na to uwagi. Może próbowała coś we mnie wykryć? Ta. Powodzenia. Po kilku minutach zaczęło mnie to jej całe "szperanie" z lekka wkurzać. Popatrzyłam się na nią.

- Co ? Coś się stało? - zapytałam jej.

- N. nie nic. 

- Na pewno? - zapytałam jej jeszcze raz.

- Tak. 

Na tym zakończyła się cała rozmowa.Dziwne. Po zjedzonym obiedzie wzięłam talerz i ruszyłam do zmywarki. Włożyłam naczynia i poszłam do swojego pokoju. Tym razem nie miałam ochoty na leżenie i patrzenie się w sufit. Wyciągnęłam laptop i włączyłam go. Po chwili ukazała mi się tapeta z Justinem. Jego śliczne długie włosy i ten szczery ,słodki uśmiech. Sama się uśmiechnęłam ,a po chwili weszłam na twittera. Zaczęłam pisać i rettwetować tweety jakby nigdy nic. Odpisywałam ludziom, a oni mi. Uwielbiam to. To ,że tak się wszyscy rozumiemy. I chociaż nie znamy się , to jednak potrafimy się kochać. Po godzinie patrzenia się w ekran monitora ,wyłączyłam laptop i postanowiłam wyciągnąć pamiętnik.

To takie kochane. Ale co? To ,że są na świecie osoby, których nie znasz, których nigdy nie widziałaś na oczy ,a potrafią sprawić abyś ty się uśmiechnęła. To naprawdę miłe. Kochają Cię mimo twoich wad. Pomagają Ci wtedy ,kiedy tego potrzebujesz. A ty zawsze chcesz ich przytulić. Chcesz im powiedzieć w twarz jak wiele im zawdzięczasz. Niestety tutaj , gdzie mieszkam nie ma takich osób. Nie ma tutaj ich. A mogłyby zdziałać więcej niż na zwykłym portalu społecznościowym. Ale taki portal społecznościowy, jest dla mnie cholernie ważny. Czemu? Gdyby nie on , na pewno nie było by mnie tutaj.