12-letnia dziewczyna, próbująca dać z siebie wszystko, niestety nic to nie daje. Z pisaniem jest związana od kilku dobrych lat. Miała wiele opowiadań lecz niestety wszystkie kończyły się klęską. Ten blog, opisujący młodą , 16-letnią Nathalie daje jej pełno satysfakcji. Ma nadzieje ,że skończy to opowiadanie w miarę dobrze.
Pisanie nigdy nie było jej pierwszą ligą, tak uważała. Jednak inni mówili co innego. Z wypracowań (na poważny temat) dostaje 5. Lubi pisać. To ją odstresowuje. Daje jej dużo szczęścia. Ma wielką wyobraźnie do tworzenia. Czasami wena nie pozwala jej dokończyć zaczętej pracy ale po pewnym czasie wszystko wraca do normy.
Od Autorki:
Uwielbiam pisać kiedy jestem zdołowana. Wtedy całą złość, smutek, rozpacz przepisuję na blogu. To mnie odpręża , daje siły do działania. Nie poświęcam zbytnio Bóg wie ile czasu na takie coś. Ale wieczorem, przy lampce lubię napisać to co mi siedzi w głowie. Kolejne pomysły, ciekawe historie.
Pamiętam jak pisałam w 4 klasie na lekcji, na białej kartce krótkie IMAGINY. Uważałam ,że były cudowne. Były o bólu, samookaleczaniu, o szarej rzeczywistości. Dlaczego tak pisałam? Ponieważ czułam się rozdarta. Byłam pyskatą wiedźmą. Nie ważne.
Mam nadzieję ,że moje pisanie w końcu się komuś spodoba. Nie chcę rozgłosu. Wiem ,że nikt nie czyta tego opowiadania. ALE LUBIĘ PISAĆ DLA SIEBIE. To jest cudowne. Tylko tyle.
Dziękuję,
Bułcia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz