Odliczam. jest 10 lipiec.43 dni.
Po długim 'zamulaniu' przed komputerem postanowiłam się 'ogarnąć'. Ruszyłam do swojej szafy z której wyciągnęłam krótkie czarne spodenki odpowiednie aby zakryć moje rany. Na górę wybrałam biały sweter z długim rękawem,a pod nim niebieski biustonosz. Po 30 minutach w końcu byłam w miarę ogarnięta.
W pewnej chwili spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Na chwilę,ponieważ moje oczy zamgliły zbierające się łzy. Zamknęłam oczy i pozwoliłam im spokojnie płynąc po moim policzku.
Co z tego że noszę markowe ciuchy? Co z tego ,że kupuję najdroższe kosmetyki...bo mnie na to stać? Co z tego ,że mam uśmiech jak każda nastolatka? Co z tego jeżeli w samotności się lepiej czuję? Czuje wtedy ,że całe łzy które musiałam chować przez cały dzień teraz spokojnie mogą płynąć. I nie obchodzi mnie ,że mój tusz rozmazał się albo ,że moje policzki są czerwone? Co z tego jeżeli nawet by tak nie było..nie potrafię otwarcie patrzeć się na siebie w tym lustrze? To cholerny ból. Nie potrafię.
Obmyłam moje gorące policzki i wyszłam z łazienki. Postanowiłam wyjść na balkon by ochłonąć. Wyciągnęłam z torebki paczkę fajek oraz zapalniczkę i wyszłam na balkon. Usiadłam na krześle i odpaliłam fajkę jednocześnie się zaciągając. Rzuciłam gdzieś paczkę w kąt ,skuliłam nogi pod brodę i zakryłam twarz w nich. Po 5 minutach odpaliłam kolejną.... a potem kolejną.....i kolejną. W końcu powiedziałam głośne 'Dość" odłożyłam niedopaloną fajkę i wyszłam z dworu. W tym samym momencie usłyszałam dzwonek do drzwi.
Cholera jasna.
Gdy otworzyłam drzwi ujrzałam...Johna. Tak jak myślałam. Wiedziałam ,że przyjdzie.
- Cześć. - powiedział z uśmiechem na twarzy i rozłożył ręce co oznaczało bym się do niego przytuliła. I tak zrobiłam. Odkleiłam się od niego i zaprosiłam go do środka. Mam nadzieję ,że dzisiaj nie pójdziemy na górę. Już mam dość.
John, wyjdź.
Włączyłam TV.
Cisza.
On usiadł na kanapie.
Cisza.
- Chcesz coś do picia? - zapytałam próbując się chociaż trochę uśmiechnąć.
- Tak. Najlepiej wodę. - uśmiechnął się szeroko w moją stronę i zaczął oglądać wiadomości które leciały w telewizorze. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do kuchni.
Nareszcie sama.
Oddychałam głęboko. Po chwili zsunęłam się cicho po ścianie.
Dość.
Znów łzy.
Stop.
Coraz bardziej płaczę.
- Ej wszystko..... Nathalie?- usłyszałam od Johna wchodzącego do kuchni.
Umieram.
- Podniosłam głowę ,a w ten sposób on mógł spojrzeć na mnie. Po chwili na moje łzy,a za chwilę na moje nadgarstki.
Koniec.
- Jak ty? Co? Boże? Ty się lecz idiotko! Do psychiatryka z Tobą ,a nie! - krzyknął ,odkręcił wodę i wylał ją prosto na mnie.
- Miałeś kurwa być !- krzyknęłam do niego. Wyglądałam...potwornie. Rozmazany tusz, brudna bluzka, trochę krwi na kafelkach i znów moje czerwone policzki i jestem cała mokra.
- Miałem. Ale nie będę dla chorej na umysł dziewczyny. Nie dziękuję. - powiedział spokojnie, jednocześnie patrząc na mnie z obrzydzeniem.
- I uwierz. Już nie zobaczysz piękna w tej szkole. - zaśmiał się z sarkazmem.
- Fałszywa suka. - powiedział cicho,ale usłyszałam to.
Nie żyję.
I wyszedł. Trzasnął drzwiami.
Już nie zobaczysz piękna w tej szkole.
Ryk.
Fałszywa suka.
Rzuciłam się na ziemię.
To koniec.
Wiedziałam ,że tak będzie.
I już nawet Justin mi nie pomoże. Brak chęci. Pustka. Teraz tylko umierać. Brak jakiegokolwiek kurwa uczucia.
Pustka.
Pustka.
Pustka.
Boże,powiedz mi , co ja Ci zrobiłam? Nic. Nic kurwa a ty bezczelnie rujnujesz mi życie. Nie mogę w to uwierzyć. Moje ręce nigdy aż tak źle nie wyglądały. Coraz mniej krwi z moim organiźmie. Moje serce rozprysło się w pół minuty. I ciągle te słowa chodzą mi po głowie.
'Już nie zobaczysz piękna w tej szkole.Fałszywa suka'
Odbijały mi się jak echo.
Miało być dobrze. Miałam wytrzymać. Myślałam ,że dam radę.
Bezsilność.
Czy ktoś mnie z tego wyciągnie?
Halo?
Tonę.....
***
Ponieważ nie było długo ,to macie dwa naraz :)
Wena! Witaj w domu :)
love x
przepraszam za błędy.
