Rozdział 5.

Poniedziałek. No to się zaczyna najgorszy tydzień w życiu. Nie wiem czy przeżyję tą mękę. Właśnie idę wzdłuż korytarza do sali dyrektorki gdzie mam przesiedzieć z tymi......ygh.Poprawiłam moją fioletową bluzę z napisem "SWAG" i nacisnęłam klamkę drzwi prowadzących do pomieszczenia. Po otworzeniu ich ujrzałam panią dyrektor siedzącą za biurkiem i patrzącą na jakieś papiery. Obok na krzesłach siedział Bruce i jego paczka, a po drugiej stronie moi chłopcy. Uśmiechnęłam się niepewnie , zamknęłam drzwi i ruszyłam do nich.
- Właśnie na Ciebie czekaliśmy - powiedziała pani Jones, bo właśnie tak miała na nazwisko, gdy usłyszała jak weszłam.
- No dobrze. Ja wychodzę. Możecie robić co chcecie. Ale jeżeli ktoś spróbuje wyjść, czy zrobi coś głupiego, to nie będzie miło. Najlepiej jakbyście przez tą kare siedzieli na krześle. Miłych dwóch godzin , uczniowie.
Wspaniale.

*1 h później*
- Boże święty jakie nudy. - powiedział John jednocześnie wyrywając mnie z rozmyśleń i bazgrołów które rysowałam w pamiętniku.
- Cholerne nudy. - dopowiedział Bruce. Pierwszy raz zgodził się z Johnem? Jakiś cud. Ale się nie dziwię. Mieli rację. nudy.
- Co tam robisz? - wtrącił się Dark ,próbując dobrać się do mojego pamiętnika.
- NIE..dotykaj go. - krzyknęłam mu w twarz i się zamknął. Uff.
- Nie ,ja tu nie wytrzymam. - zaczął się wiercić Bruce i coraz bardziej było widać jego pulsujące żyły. Wzdrygnęłam.
- Przeżyłeś 1 godzinę, jeszcze tylko druga..- powiedział spokojnie David. Ten to ma anielski spokój. Zazdroszczę mu.
- To już godzina? Prawie jak wieczność. - dopowiedziałam i poprawiłam się na krześle. Zamknęłam mój zeszyt i włożyłam go do torby. Po chwili wstałam i podeszłam do okna. Usiadłam na parapecie i patrzyłam się w niebo. Normalnie jak z jakiegoś filmu.

- Ciii...będzie dobrze.- powiedział brązowooki chłopak szepcząc mi do ucha.

- Nie. Nic nie będzie dobrze. Wszystko się wali. 

- Posłuchaj mnie. Bywają czasem takie chwile i dni kiedy ma się kompletnie wszystkiego dość i nic nikomu nie wychodzi. Ale po takich dniach w końcu wychodzi słońce. Więc chyba warto poczekać?

- Ale te chwile i dni trwają wieczność. Ja już nie chcę. Boże...- krzyknęłam i wtuliłam się w niego.

- Skarbie, musisz być silna. Believe....

Odepchnęłam się od moich myśli. Często tak mam. Gdy zamykam oczy nagle pojawia się ten sam chłopak mówiący mi abym wierzyła i wytrwała. Nie wiem co to za chłopak. Ale ma bardzo znajomy głos. Boję się czasem tych moich myśli.Choć czasem bardzo mi pomagają. 

- No uczniowie. Byliście bardzo grzeczni i dzielni. Oby tak dalej ,a skrócę wam tą karę. - powiedziała pani Jones kiedy nagle weszła do gabinetu.

- Ale,że dwie godziny już minęły? - zapytałam nagle nie dowierzając.

- Nie..ale za 30 minut przychodzi bardzo ważny gość ,a ja muszę jeszcze tu ogarnąć.- odpowiedziała mi z naciskiem na "bardzo"i usiadła na biurku. Zeszłam z parapetu, pociągnęłam za torbę i wyszłam przedtem mówiąc ciche 'do widzenia'. 

Nareszcie do domu.

Weszłam do domu i rzuciłam się na kanapę. Miałam dość dzisiejszego dnia. Zresztą jak każdego. Poprawiłam włosy , wstałam i ruszyłam do kuchni. Myślałam ,że zastanę tam moją matkę. Niestety myliłam się. Na blacie leżała biała karteczka. Podniosłam ją i zaczęłam czytać.

"Droga Nathalie!

Przepraszam ,że nie poinformowałam Cię ,ale sama dopiero wczoraj wieczorem się dowiedziałam. Wyjeżdżam. Nie bój się. Wyjeżdżam tylko na 2 miesiące. Tak mi przykro. Ale sama wiesz. Mamy dużo pieniędzy, to prawda. Ale żeby mieć jeszcze więcej, musiałam wyjechać w delegację. Przepraszam ,że się nie pożegnałam. Kocham Cię. W szafce nad Tobą leżą pieniądze. Myśle ,że wystarczy Ci 200 tysięcy. Miłych dwóch miesięcy, skarbie.

Twoja mama.~

Nagle spłynęła mi łza po policzku. I znowu. Nie mam na kogo liczyć. Myślałam ,że będę chociaż mieć jakieś dzień dobry czy dobranoc od kogoś kogo kocham. Niestety. Myliłam się. Wybaczyć jej wybaczę , ponieważ jest moją jedyną rodziną. Ale nigdy nie zapomnę. Wyciągnęłam z szafki pieniądze..

Oj dużo tego.

Odezwał się mój głos w głowie. Nie wiem po co mi tyle. Ale to nawet dobrze. Ruszyłam na górę i położyłam się na łóżku. Jestem zmęczona.

***

love x